Zed i Claude: jak zapytać agenta o konkretną linię kodu i nie utknąć w złym panelu
Zed ma natywną integrację z Claude, ale pierwsze uruchomienie łatwo prowadzi w ślepy zaułek. Panel agenta domyślnie otwiera wbudowanego Zed Agenta bez żadnego modelu, a ustawienia podsuwają pole na klucz API Anthropic. Subskrypcja Claude Pro/Max działa w Zedzie tylko przez zewnętrznego Claude Agenta, którego trzeba osobno zainstalować z rejestru ACP. Gdy już działa, najlepiej sprawdza się w pytaniach o zaznaczony fragment, na które odpowiedź leży poza zaznaczeniem. Pokazuję to na pytaniu, czy test jest flaky.
Stan na 18 listopada 2026: Zed 1.29.1 (najnowsze wydanie stabilne w dniu pisania), Linux (Fedora), Claude Agent z rejestru ACP w wersji 0.108.1. Zed wydaje nową wersję co tydzień, więc nazwy menu mogą się zmienić szybciej niż ten tekst.
Dwa agenty w jednym panelu
Panel agenta w Zedzie potrafi rozmawiać z kilkoma różnymi agentami, a domyślnie otwiera wbudowanego Zed Agenta. Ten korzysta z modeli skonfigurowanych w samym Zedzie: z klucza API dostawcy, z modeli hostowanych przez Zed po zalogowaniu albo z modelu lokalnego. Jeśli nic z tego nie ustawisz, panel wygląda tak:
Zaznaczenie kodu trafia do wątku, pole wiadomości działa, a pod spodem nie ma modelu. Kliknięcie "Select a Model" prowadzi do listy dostawców LLM, gdzie pierwsze rzucające się w oczy pole to "Anthropic API Key". Klucz API to osobne konto rozliczane za zużycie, a nie subskrypcja. Dokumentacja Zeda mówi to wprost: "Claude Pro and Max subscriptions are separate from Anthropic API credits. Use Claude Agent or Claude Code where supported if you want subscription-backed Claude behavior." (zed.dev).
Drugi agent, o którego tu chodzi, to Claude Agent. Jest zewnętrzny: Zed rozmawia z nim przez Agent Client Protocol (ACP), a rejestr opisuje go jako "ACP wrapper for Anthropic's Claude". W rejestrze ACP ma identyfikator claude-acp, a jako autorów wpisano Anthropic, Zed Industries i JetBrains (github.com). Logowanie i rozliczenie należą do niego, nie do Zeda.
Instalacja Claude Agenta
- Paleta poleceń (
ctrl-shift-p), polecenieagent: open settings, sekcja External Agents, przycisk Add Agent, potem Install from Registry. Krótsza droga to poleceniezed: acp registry. - Z listy wybierz Claude Agent. Nie myl go z "Claude Code CLI", które dokumentacja Zeda opisuje jako osobną drogę: zwykłe Claude Code uruchomione w wątku terminalowym (zed.dev).
- W panelu agenta kliknij
+i wybierz Claude Agent jako typ nowego wątku. - W wątku wpisz
/login.
Po czym poznać, że się udało? Pole wiadomości mówi teraz "Message Claude Agent", a pod nim jest wybór modelu i trybu z Claude Code. Jeśli agent nie startuje, logi otwiera polecenie dev: open acp logs.
Po zainstalowaniu agent ma własny katalog ~/.local/share/zed/external_agents/registry/claude-acp/, a w nim podkatalog z numerem wersji. Jeśli go nie ma, agent nie został zainstalowany. Tak właśnie wyglądała moja pierwsza próba: w registry/ był tylko plik rejestru i ikony.
Inline assist nie korzysta z subskrypcji
Zed ma też inline assist (ctrl-enter): zaznaczasz fragment, piszesz polecenie i model podmienia kod na miejscu. Wygląda na najszybszą drogę do pytania o linię, ale Claude Agent tu nie działa. Dokumentacja: "External Agents run in agent threads, but they are not available for Inline Assistant generations. The Inline Assistant uses Zed-configured LLM providers" (zed.dev).
W praktyce inline assist z modelem Claude wymaga klucza API Anthropic albo modeli hostowanych przez Zed. Z samą subskrypcją Pro/Max zostaje panel agenta. Moim zdaniem to żadna strata. Panel pokazuje zmiany jako diff do akceptacji, a agent może przy tym czytać inne pliki i uruchamiać polecenia. Inline assist według dokumentacji wysyła do modelu zaznaczenie (albo bieżącą linię) i kontekst, który sam dołączysz.
Dwa inne ograniczenia z dokumentacji, przydatne zanim zaczniesz:
- Steering (wtrącanie się z nową wiadomością w trakcie pracy agenta) działa tylko dla Zed Agenta, bo "Zed can't detect turn boundaries for external agents" (zed.dev).
- Profile i Skille Zeda nie obowiązują zewnętrznych agentów. Według dokumentacji Claude Agent może za to korzystać z logowania i konfiguracji Claude Code (zed.dev).
Zaznaczenie do wątku: skrót na polskiej klawiaturze i w trybie vim
Domyślny skrót, który dodaje zaznaczenie do wątku agenta, to ctrl-> (akcja agent: add selection to thread). Na polskiej klawiaturze programisty > to Shift i kropka, więc w praktyce trzeba wcisnąć Ctrl, Shift i kropkę naraz. Da się, ale przy częstym użyciu jest to niewygodne.
Pracuję w Zedzie z włączonym trybem vim ("vim_mode": true), więc dodałem skrót z klawiszem spacji, jak w konfiguracjach Neovima. Plik ~/.config/zed/keymap.json:
[
{
"context": "Editor && vim_mode == visual",
"bindings": {
"space a": "agent::AddSelectionToThread"
}
},
{
"context": "Editor && vim_mode == normal",
"bindings": {
"space a": "agent::ToggleFocus"
}
}
]
Ten sam skrót robi dwie rzeczy, zależnie od trybu, i nie ma tu konfliktu, bo konteksty się wykluczają:
- z zaznaczeniem:
Shift+vzaznacza linię,j/krozszerzają zaznaczenie,spacja awysyła je do Claude; - w trybie normalnym:
spacja apokazuje lub chowa panel agenta.
Nazwy akcji (agent::AddSelectionToThread, agent::ToggleFocus) nie występują na stronach dokumentacji, które przeczytałem. Dokumentacja podaje tylko nazwy z palety poleceń, a identyfikatory odczytałem z binarki Zeda 1.29.1 (strings na zed-editor). Wysyłanie zaznaczenia skrótem spacja a sprawdziłem w praktyce, przełączania panelu jeszcze nie. Przed wersją dwuklawiszową próbowałem trzyklawiszowej (spacja a s, wzorowanej na wtyczce claudecode.nvim), ale na co dzień okazała się po prostu dłuższa.
Bez trybu vim wystarczy zaznaczyć kod myszką i wcisnąć ctrl->. W polu wiadomości działa też @, którym dołączasz plik, symbol, diagnostykę albo zmiany na gałęzi.
Przykład: czy ten test jest flaky?
Najwięcej daje pytanie, na które odpowiedź leży poza zaznaczonymi liniami. Na pytanie "co robi ten kod?" moim zdaniem równie dobrze odpowie zwykły czat z wklejonym fragmentem. Wybrałem więc klasę testów z własnego projektu w Pythonie: testy modułu, który losuje odstępy czasowe i pozycje kliknięć, a asercje sprawdzają rozkład wyniku z tolerancją, np.:
h = Humanizer(params(), random.Random(3))
gaps = [h.gap_s() for _ in range(2000)]
share = sum(g >= 4.5 for g in gaps) / len(gaps)
self.assertAlmostEqual(share, 0.2, delta=0.04)
Zaznaczyłem nagłówek klasy, wysłałem go skrótem do wątku i dopisałem: "sprawdź, który z tych testów może być flaky". Flaky test to taki, który czasem przechodzi, a czasem pada, choć kod się nie zmienił.

Na zrzucie widać, co agent zrobił, zanim odpowiedział. Przeczytał cały plik testów, przeszukał kod modułu pod kątem źródeł niedeterminizmu (random., time., os., hash, uuid), a potem napisał i uruchomił skrypt, który powtarza asercje na seedach od 0 do 299.
Odpowiedź streszczam niżej. Liczby pochodzą z pomiaru agenta, nie powtarzałem go:
- Żaden test nie jest flaky w ścisłym sensie. Każdy dostaje jawnie seedowany
random.Random(seed). Moduł losuje wyłącznie przez przekazany generator, a zapasowerandom.Random()w testach się nie uruchamia. Czas pojawia się tylko w polu, którego asercje nie sprawdzają. - Flaky to nie to samo co kruchy. Asercje statystyczne przechodzą dzięki konkretnemu seedowi. Jeśli ktoś zmieni kolejność losowań w module (np. doda jedno wywołanie
rng.random()), test dostanie w praktyce inny seed. - Pomiar na 300 seedach: zaznaczona klasa ma 0 porażek na każdej asercji, więc marginesy są bezpieczne. Słaby punkt agent znalazł w innej klasie tego samego pliku: asercja
sx_rel ≈ 0.1zdelta=0.01pada na 5 z 300 seedów (ok. 1,7%), a seed użyty w teście akurat przechodzi. - Propozycja: poluzować
deltado ok. 0,015 albo zwiększyć liczbę próbek. Agent niczego nie zmienił bez pytania.
Słaby punkt nie siedział w zaznaczonych liniach. Agent znalazł go, bo przeczytał resztę pliku i uruchomił pomiar. Czat, który widzi tylko wklejony fragment, nie miałby skąd go wziąć.
Dlaczego "zmierz" jest lepsze niż "zwiększ tolerancję"
Odruchowa reakcja na niestabilny test to poluzowanie warunku. Harry Percival w Test-Driven Development With Python opisuje własny niestabilny test funkcjonalny w CI: zrzuty ekranu "didn't offer any obvious clues", więc wydłużył limit oczekiwania z 5 do 10 sekund, z komentarzem "when in doubt, bump the timeout" (s. 601). Na liście dobrych praktyk na końcu rozdziału pada to już jako zasada: "Be prepared to bump your timeouts" (s. 611).
Moja interpretacja, nie teza książki: po takiej zmianie nie da się już odróżnić wolnej maszyny od prawdziwego wyścigu, bo obie przyczyny znikają z wyników. W przykładzie wyżej agent też proponuje poluzowanie, ale dopiero po pomiarze. Wiadomo, która asercja pada, jak często (5/300) i o ile trzeba ją poluzować. Decyzję o poluzowaniu podejmuję wtedy, znając skalę problemu.
Słabe punkty
- Pierwsze uruchomienie prowadzi w złą stronę. Zed Agent bez modelu i pole na klucz API to pierwsze, co widać. Dokumentacja wyjaśnia różnicę, ale interfejs jej nie pokazuje, a wybór agenta jest ukryty pod
+. - Bez inline assist na subskrypcji. Szybkie poprawki w linii wymagają dostawcy skonfigurowanego w Zedzie: klucza API, modeli hostowanych przez Zed albo modelu lokalnego.
- Szybkie zmiany w Zedzie. Wersję 1.27.0 wydano 4 listopada, a 1.29.1 już 18 listopada (github.com). Jeśli któreś menu z tego wpisu wygląda inaczej, aktualną ścieżkę znajdziesz w dokumentacji External Agents.
Jeśli wolisz Claude Code w terminalu, a nie w edytorze, wcześniej pisałem o podpięciu Claude Code pod darmowe modele przez OpenRouter.