Przejdź do głównej zawartości

Zed i Claude: jak zapytać agenta o konkretną linię kodu i nie utknąć w złym panelu

· 8 min czytania
Przemysław Majdak
AI dla kancelarii i bezpieczeństwo AI

Zed ma natywną integrację z Claude, ale pierwsze uruchomienie łatwo prowadzi w ślepy zaułek. Panel agenta domyślnie otwiera wbudowanego Zed Agenta bez żadnego modelu, a ustawienia podsuwają pole na klucz API Anthropic. Subskrypcja Claude Pro/Max działa w Zedzie tylko przez zewnętrznego Claude Agenta, którego trzeba osobno zainstalować z rejestru ACP. Gdy już działa, najlepiej sprawdza się w pytaniach o zaznaczony fragment, na które odpowiedź leży poza zaznaczeniem. Pokazuję to na pytaniu, czy test jest flaky.

Stan na 18 listopada 2026: Zed 1.29.1 (najnowsze wydanie stabilne w dniu pisania), Linux (Fedora), Claude Agent z rejestru ACP w wersji 0.108.1. Zed wydaje nową wersję co tydzień, więc nazwy menu mogą się zmienić szybciej niż ten tekst.

Dwa agenty w jednym panelu​

Panel agenta w Zedzie potrafi rozmawiać z kilkoma różnymi agentami, a domyślnie otwiera wbudowanego Zed Agenta. Ten korzysta z modeli skonfigurowanych w samym Zedzie: z klucza API dostawcy, z modeli hostowanych przez Zed po zalogowaniu albo z modelu lokalnego. Jeśli nic z tego nie ustawisz, panel wygląda tak:

Panel agenta Zed z napisem "Message the Zed Agent" i przyciskiem "Select a Model" - wbudowany agent bez modelu

Zaznaczenie kodu trafia do wątku, pole wiadomości działa, a pod spodem nie ma modelu. Kliknięcie "Select a Model" prowadzi do listy dostawców LLM, gdzie pierwsze rzucające się w oczy pole to "Anthropic API Key". Klucz API to osobne konto rozliczane za zużycie, a nie subskrypcja. Dokumentacja Zeda mówi to wprost: "Claude Pro and Max subscriptions are separate from Anthropic API credits. Use Claude Agent or Claude Code where supported if you want subscription-backed Claude behavior." (zed.dev).

Drugi agent, o którego tu chodzi, to Claude Agent. Jest zewnętrzny: Zed rozmawia z nim przez Agent Client Protocol (ACP), a rejestr opisuje go jako "ACP wrapper for Anthropic's Claude". W rejestrze ACP ma identyfikator claude-acp, a jako autorów wpisano Anthropic, Zed Industries i JetBrains (github.com). Logowanie i rozliczenie należą do niego, nie do Zeda.

Instalacja Claude Agenta​

  1. Paleta poleceń (ctrl-shift-p), polecenie agent: open settings, sekcja External Agents, przycisk Add Agent, potem Install from Registry. Krótsza droga to polecenie zed: acp registry.
  2. Z listy wybierz Claude Agent. Nie myl go z "Claude Code CLI", które dokumentacja Zeda opisuje jako osobną drogę: zwykłe Claude Code uruchomione w wątku terminalowym (zed.dev).
  3. W panelu agenta kliknij + i wybierz Claude Agent jako typ nowego wątku.
  4. W wątku wpisz /login.

Po czym poznać, że się udało? Pole wiadomości mówi teraz "Message Claude Agent", a pod nim jest wybór modelu i trybu z Claude Code. Jeśli agent nie startuje, logi otwiera polecenie dev: open acp logs.

Po zainstalowaniu agent ma własny katalog ~/.local/share/zed/external_agents/registry/claude-acp/, a w nim podkatalog z numerem wersji. Jeśli go nie ma, agent nie został zainstalowany. Tak właśnie wyglądała moja pierwsza próba: w registry/ był tylko plik rejestru i ikony.

Inline assist nie korzysta z subskrypcji​

Zed ma też inline assist (ctrl-enter): zaznaczasz fragment, piszesz polecenie i model podmienia kod na miejscu. Wygląda na najszybszą drogę do pytania o linię, ale Claude Agent tu nie działa. Dokumentacja: "External Agents run in agent threads, but they are not available for Inline Assistant generations. The Inline Assistant uses Zed-configured LLM providers" (zed.dev).

W praktyce inline assist z modelem Claude wymaga klucza API Anthropic albo modeli hostowanych przez Zed. Z samą subskrypcją Pro/Max zostaje panel agenta. Moim zdaniem to żadna strata. Panel pokazuje zmiany jako diff do akceptacji, a agent może przy tym czytać inne pliki i uruchamiać polecenia. Inline assist według dokumentacji wysyła do modelu zaznaczenie (albo bieżącą linię) i kontekst, który sam dołączysz.

Dwa inne ograniczenia z dokumentacji, przydatne zanim zaczniesz:

  • Steering (wtrącanie się z nową wiadomością w trakcie pracy agenta) działa tylko dla Zed Agenta, bo "Zed can't detect turn boundaries for external agents" (zed.dev).
  • Profile i Skille Zeda nie obowiązują zewnętrznych agentów. Według dokumentacji Claude Agent może za to korzystać z logowania i konfiguracji Claude Code (zed.dev).

Zaznaczenie do wątku: skrót na polskiej klawiaturze i w trybie vim​

Domyślny skrót, który dodaje zaznaczenie do wątku agenta, to ctrl-> (akcja agent: add selection to thread). Na polskiej klawiaturze programisty > to Shift i kropka, więc w praktyce trzeba wcisnąć Ctrl, Shift i kropkę naraz. Da się, ale przy częstym użyciu jest to niewygodne.

Pracuję w Zedzie z włączonym trybem vim ("vim_mode": true), więc dodałem skrót z klawiszem spacji, jak w konfiguracjach Neovima. Plik ~/.config/zed/keymap.json:

[
{
"context": "Editor && vim_mode == visual",
"bindings": {
"space a": "agent::AddSelectionToThread"
}
},
{
"context": "Editor && vim_mode == normal",
"bindings": {
"space a": "agent::ToggleFocus"
}
}
]

Ten sam skrót robi dwie rzeczy, zależnie od trybu, i nie ma tu konfliktu, bo konteksty się wykluczają:

  • z zaznaczeniem: Shift+v zaznacza linię, j/k rozszerzają zaznaczenie, spacja a wysyła je do Claude;
  • w trybie normalnym: spacja a pokazuje lub chowa panel agenta.

Nazwy akcji (agent::AddSelectionToThread, agent::ToggleFocus) nie występują na stronach dokumentacji, które przeczytałem. Dokumentacja podaje tylko nazwy z palety poleceń, a identyfikatory odczytałem z binarki Zeda 1.29.1 (strings na zed-editor). Wysyłanie zaznaczenia skrótem spacja a sprawdziłem w praktyce, przełączania panelu jeszcze nie. Przed wersją dwuklawiszową próbowałem trzyklawiszowej (spacja a s, wzorowanej na wtyczce claudecode.nvim), ale na co dzień okazała się po prostu dłuższa.

Bez trybu vim wystarczy zaznaczyć kod myszką i wcisnąć ctrl->. W polu wiadomości działa też @, którym dołączasz plik, symbol, diagnostykę albo zmiany na gałęzi.

Przykład: czy ten test jest flaky?​

Najwięcej daje pytanie, na które odpowiedź leży poza zaznaczonymi liniami. Na pytanie "co robi ten kod?" moim zdaniem równie dobrze odpowie zwykły czat z wklejonym fragmentem. Wybrałem więc klasę testów z własnego projektu w Pythonie: testy modułu, który losuje odstępy czasowe i pozycje kliknięć, a asercje sprawdzają rozkład wyniku z tolerancją, np.:

h = Humanizer(params(), random.Random(3))
gaps = [h.gap_s() for _ in range(2000)]
share = sum(g >= 4.5 for g in gaps) / len(gaps)
self.assertAlmostEqual(share, 0.2, delta=0.04)

Zaznaczyłem nagłówek klasy, wysłałem go skrótem do wątku i dopisałem: "sprawdź, który z tych testów może być flaky". Flaky test to taki, który czasem przechodzi, a czasem pada, choć kod się nie zmienił.

Wątek Claude Agenta w Zedzie: pytanie o flaky testy, a pod nim polecenia uruchamiane przez agenta - odczyt pliku testów, grep po źródłach losowości i skrypt sprawdzający asercje na 300 seedach

Na zrzucie widać, co agent zrobił, zanim odpowiedział. Przeczytał cały plik testów, przeszukał kod modułu pod kątem źródeł niedeterminizmu (random., time., os., hash, uuid), a potem napisał i uruchomił skrypt, który powtarza asercje na seedach od 0 do 299.

Odpowiedź streszczam niżej. Liczby pochodzą z pomiaru agenta, nie powtarzałem go:

  • Żaden test nie jest flaky w ścisłym sensie. Każdy dostaje jawnie seedowany random.Random(seed). Moduł losuje wyłącznie przez przekazany generator, a zapasowe random.Random() w testach się nie uruchamia. Czas pojawia się tylko w polu, którego asercje nie sprawdzają.
  • Flaky to nie to samo co kruchy. Asercje statystyczne przechodzą dzięki konkretnemu seedowi. Jeśli ktoś zmieni kolejność losowań w module (np. doda jedno wywołanie rng.random()), test dostanie w praktyce inny seed.
  • Pomiar na 300 seedach: zaznaczona klasa ma 0 porażek na każdej asercji, więc marginesy są bezpieczne. Słaby punkt agent znalazł w innej klasie tego samego pliku: asercja sx_rel ≈ 0.1 z delta=0.01 pada na 5 z 300 seedów (ok. 1,7%), a seed użyty w teście akurat przechodzi.
  • Propozycja: poluzować delta do ok. 0,015 albo zwiększyć liczbę próbek. Agent niczego nie zmienił bez pytania.

Słaby punkt nie siedział w zaznaczonych liniach. Agent znalazł go, bo przeczytał resztę pliku i uruchomił pomiar. Czat, który widzi tylko wklejony fragment, nie miałby skąd go wziąć.

Dlaczego "zmierz" jest lepsze niż "zwiększ tolerancję"​

Odruchowa reakcja na niestabilny test to poluzowanie warunku. Harry Percival w Test-Driven Development With Python opisuje własny niestabilny test funkcjonalny w CI: zrzuty ekranu "didn't offer any obvious clues", więc wydłużył limit oczekiwania z 5 do 10 sekund, z komentarzem "when in doubt, bump the timeout" (s. 601). Na liście dobrych praktyk na końcu rozdziału pada to już jako zasada: "Be prepared to bump your timeouts" (s. 611).

Moja interpretacja, nie teza książki: po takiej zmianie nie da się już odróżnić wolnej maszyny od prawdziwego wyścigu, bo obie przyczyny znikają z wyników. W przykładzie wyżej agent też proponuje poluzowanie, ale dopiero po pomiarze. Wiadomo, która asercja pada, jak często (5/300) i o ile trzeba ją poluzować. Decyzję o poluzowaniu podejmuję wtedy, znając skalę problemu.

Słabe punkty​

  • Pierwsze uruchomienie prowadzi w złą stronę. Zed Agent bez modelu i pole na klucz API to pierwsze, co widać. Dokumentacja wyjaśnia różnicę, ale interfejs jej nie pokazuje, a wybór agenta jest ukryty pod +.
  • Bez inline assist na subskrypcji. Szybkie poprawki w linii wymagają dostawcy skonfigurowanego w Zedzie: klucza API, modeli hostowanych przez Zed albo modelu lokalnego.
  • Szybkie zmiany w Zedzie. Wersję 1.27.0 wydano 4 listopada, a 1.29.1 już 18 listopada (github.com). Jeśli któreś menu z tego wpisu wygląda inaczej, aktualną ścieżkę znajdziesz w dokumentacji External Agents.

Jeśli wolisz Claude Code w terminalu, a nie w edytorze, wcześniej pisałem o podpięciu Claude Code pod darmowe modele przez OpenRouter.