Przejdź do głównej zawartości

Claude Code za darmo: OpenRouter + NVIDIA Nemotron zamiast API Anthropica

· 7 min aby przeczytać
Przemysław Majdak
Przemysław Majdak
Full-Stack Developer, Automation Engineer & Web Security Specialist

Claude Code da się uruchomić za darmo, przeciwko realnemu modelowi klasy 30B z obsługą narzędzi, bez pisania linijki kodu proxy. OpenRouter wystawia endpoint kompatybilny z Anthropic Messages API pod https://openrouter.ai/api, a w jego katalogu są darmowe modele NVIDIA Nemotron, które wprost wspierają wywołania narzędzi. Wystarczą trzy zmienne środowiskowe. W tym wpisie: jak to skonfigurować bezpiecznie (klucz API nigdy nie ląduje tam, gdzie nie powinien), jak wybrać między dwoma wariantami Nemotrona i jak zrobić z tego jeden skrót powłokowy, który działa dokładnie jak claude --resume.

Dlaczego to w ogóle działa bez proxy​

Claude Code mówi protokołem Anthropic Messages API (/v1/messages), nie formatem OpenAI (/v1/chat/completions). Naturalny odruch, kiedy chce się podpiąć pod niego coś innego niż Anthropic, to postawić warstwę tłumaczącą — LiteLLM, claude-code-router, własny mały proxy w Node. Przy OpenRouterze to niepotrzebne: platforma ma tak zwaną „Anthropic Skin" — wejście, które zachowuje się identycznie jak API Anthropica, tłumaczy wewnętrznie na format docelowego dostawcy i przepuszcza z powrotem zaawansowane rzeczy typu bloki thinking czy natywne wywołania narzędzi (dokumentacja integracji Claude Code z OpenRouterem).

Efekt praktyczny: ustawiasz ANTHROPIC_BASE_URL na adres OpenRoutera i Claude Code gada z nim swoim natywnym protokołem, bez żadnego pośrednika między nimi. Jedno zastrzeżenie z tej samej dokumentacji, warte zapamiętania: pełna kompatybilność jest gwarantowana tylko dla dostawcy pierwszej strony (samego Anthropica). Modele trzecie — jak Nemotron — przechodzą przez warstwę tłumaczącą, więc drobne niespójności (np. ostrzeżenia o nierozpoznanym modelu) są możliwe. W praktyce nie przeszkadzają w działaniu, ale nie traktuj tego jak gwarancji 1:1.

Konfiguracja krok po kroku​

1. Konto i klucz API​

Załóż konto na openrouter.ai i wygeneruj klucz API. To jedyny krok, który musisz zrobić ręcznie — nic z tego nie da się zautomatyzować bezpiecznie, bo klucz nie powinien nigdzie przechodzić przez pośredników (w tym przez żadnego agenta AI, któremu akurat zlecasz konfigurację — to nie jest wyłącznie teoretyczne ryzyko, tylko realny szczegół, o który sam się potknąłem przy pisaniu tego setupu).

2. Klucz trzymamy w pliku, nie w promptcie ani w historii powłoki​

mkdir -p ~/.config/openrouter && chmod 700 ~/.config/openrouter
echo 'sk-or-v1-TWÓJ_KLUCZ' > ~/.config/openrouter/api_key
chmod 600 ~/.config/openrouter/api_key

Katalog 0700, plik 0600 — tylko właściciel ma dostęp. Klucz czytamy z pliku w skrypcie uruchomieniowym (niżej), zamiast wklejać go bezpośrednio do ~/.bashrc w plaintext, co jest łatwe do przypadkowego wrzucenia do repo dotfiles albo wklejenia do gista.

3. Zmienne środowiskowe, które robią całą robotę​

export ANTHROPIC_BASE_URL="https://openrouter.ai/api"
export ANTHROPIC_AUTH_TOKEN="$OPENROUTER_API_KEY"
export ANTHROPIC_API_KEY=""   # KRYTYCZNE
export ANTHROPIC_MODEL="nvidia/nemotron-3.5-lightning:free"

ANTHROPIC_API_KEY="" wygląda jak formalność, ale to najczęstsza pułapka tej konfiguracji. Jeśli w profilu powłoki został gdzieś prawdziwy klucz Anthropica (np. stary z konsoli deweloperskiej), Claude Code wyśle go jako nagłówek x-api-key i może się uwierzytelnić wprost przeciwko Anthropicowi zamiast przejść przez OpenRouter — bez żadnego komunikatu błędu, po prostu zignoruje ANTHROPIC_AUTH_TOKEN. Stan konfiguracji sesji można sprawdzić komendą /status wewnątrz Claude Code — linia Auth token powinna wskazywać ANTHROPIC_AUTH_TOKEN, a Anthropic base URL powinien być adresem OpenRoutera.

Który model: Lightning czy Ultra​

OpenRouter oferuje darmowe warianty dwóch modeli z rodziny NVIDIA Nemotron. Oba akceptują tools/tool_choice, czyli obsługują wywołania narzędzi — warunek konieczny, żeby Claude Code mogło w ogóle użyć Read, Write czy Bash, a nie tylko generować prozę o tym, co by zrobiło.

Nemotron 3.5 LightningNemotron 3 Ultra
Parametry30B total / ~3B aktywnych (MoE)550B total / 55B aktywnych (MoE, hybryda Transformer-Mamba)
Kontekst1 000 000 tokenów1 000 000 tokenów
Max tokenów odpowiedzi65 536—
Charakterszybszy, mniejszyfrontier-reasoning, wolniejszy
Dostępność (ostatnie 3 dni)nie sprawdzana osobno75,96%

Źródła: karta Nemotron 3.5 Lightning, karta Nemotron 3 Ultra.

Domyślnie wybieram Lightning. To ten sam model, który w moich lokalnych testach jakości (opisanych w poprzednim wpisie o rankingu siedmiu modeli) wypadł jako jeden ze współliderów merytorycznych — nie jest to przypadkowy wybór „bo darmowy", tylko model, którego jakość już wcześniej zweryfikowałem na tych samych dwóch trudnych pytaniach (strojenie PostgreSQL, obejście certificate pinningu na Androidzie). Ultra jest większy i teoretycznie mądrzejszy, ale darmowy endpoint miał w ostatnich trzech dniach dostępność niecałe 76% — realnie licz się z okazjonalnymi błędami 5xx, na które OpenRouter nie zawsze ma czym failować (na darmowym tierze liczba alternatywnych dostawców tego samego modelu jest ograniczona).

Zastrzeżenie prywatności — to nie jest tryb do prawdziwego kodu firmowego​

Strona darmowego endpointu Nemotrona wprost to mówi: nie wysyłać informacji poufnych, ruch jest logowany „do celów bezpieczeństwa i ulepszania produktów NVIDIA", dane sesyjne nie są powiązane z tożsamością ani stałym identyfikatorem, ale i tak są zbierane (NVIDIA API Trial Terms of Service). Do testów, nauki, syntetycznych zadań — bez problemu. Do prawdziwego kodu klienta — nie, chyba że masz na to zgodę i świadomie akceptujesz to ryzyko.

Skrót powłokowy: claude-nvidia zamiast pamiętania trzech zmiennych​

Cała powyższa konfiguracja mieści się w jednym skrypcie, który podmienia zmienne środowiskowe i przekazuje resztę argumentów do prawdziwego claude — czyli claude-nvidia --resume działa dokładnie tak, jak się spodziewasz po claude --resume.

#!/bin/bash
# ~/local-llm/cc-openrouter-nemotron.sh
set -euo pipefail

KEY_FILE="$HOME/.config/openrouter/api_key"

if [ ! -f "$KEY_FILE" ]; then
  echo "Brak $KEY_FILE. Ustaw najpierw plik z kluczem (patrz wpis na blogu)." >&2
  exit 1
fi

PERMS=$(stat -c %a "$KEY_FILE")
if [ "$PERMS" != "600" ]; then
  echo "Uwaga: $KEY_FILE ma uprawnienia $PERMS, powinno być 600." >&2
fi

OPENROUTER_API_KEY=$(cat "$KEY_FILE")

MODEL="nvidia/nemotron-3.5-lightning:free"   # domyślny - zmień tu, żeby podmienić na stałe

case "${1:-}" in
  ultra)
    MODEL="nvidia/nemotron-3-ultra-550b-a55b:free"
    shift
    ;;
  lightning)
    MODEL="nvidia/nemotron-3.5-lightning:free"
    shift
    ;;
  */*)
    # zawiera "/" - dowolny inny slug OpenRoutera (provider/model[:wariant])
    MODEL="$1"
    shift
    ;;
esac

exec env -u ANTHROPIC_API_KEY -u CLAUDE_CODE_OAUTH_TOKEN \
  ANTHROPIC_BASE_URL="https://openrouter.ai/api" \
  ANTHROPIC_AUTH_TOKEN="$OPENROUTER_API_KEY" \
  ANTHROPIC_API_KEY="" \
  ANTHROPIC_MODEL="$MODEL" \
  ANTHROPIC_DEFAULT_HAIKU_MODEL="$MODEL" \
  ANTHROPIC_SMALL_FAST_MODEL="$MODEL" \
  API_TIMEOUT_MS=600000 \
  claude "$@"

Wart uwagi jest fragment case: pierwszy argument skryptu może być słowem kluczowym (ultra, lightning) albo — jeśli zawiera znak / — dowolnym innym slugiem modelu z OpenRoutera, nie tylko Nemotronem. Dzięki temu jedno polecenie obsługuje trzy scenariusze naraz: szybkie użycie domyślnego modelu, świadomy wybór wariantu i jednorazowy eksperyment z zupełnie innym modelem, bez edycji skryptu:

claude-nvidia                                    # Nemotron 3.5 Lightning
claude-nvidia --resume                           # wznowienie sesji
claude-nvidia ultra                              # Nemotron 3 Ultra
claude-nvidia "meta-llama/llama-3.3-70b:free" -p "pytanie"   # dowolny inny darmowy model

Listę darmowych modeli OpenRoutera (nie tylko NVIDIA) można przejrzeć pod openrouter.ai/models?max_price=0 — slug do skopiowania jest zawsze w adresie strony konkretnego modelu.

Ostatni krok to zrobienie z tego pliku prawdziwej komendy, obok claude w tym samym PATH:

chmod +x ~/local-llm/cc-openrouter-nemotron.sh
ln -sf ~/local-llm/cc-openrouter-nemotron.sh ~/.local/bin/claude-nvidia

Jeśli ~/.local/bin jest już w PATH (typowe dla instalacji Claude Code przez oficjalny instalator), claude-nvidia działa od razu z dowolnego katalogu, bez podawania pełnej ścieżki.

Skąd w ogóle ten pomysł: kontekst lokalnego testowania​

Ten setup nie powstał w oderwaniu od reszty — to kontynuacja serii o lokalnych modelach LLM na ThinkPadzie L16 Gen 2 z iGPU Radeon 840M (część pierwsza: MoE kontra dense, część druga: ranking jakości siedmiu modeli). Claude Code podłączony pod lokalny llama-server działa — ale tego samego dnia, w którym konfigurowałem ścieżkę OpenRoutera, lokalny sprzęt dwukrotnie zawiódł niezawodnościowo na tym samym zadaniu testowym: kontener na GPU (Vulkan) padał ErrorDeviceLost przy kontekście rzędu 24,5 tysiąca tokenów, a próba na czystym CPU, która powinna zająć ~15–20 minut, rozciągnęła się do 79 minut, bo w trakcie testu wystartowała przeglądarka i doprowadziła do swapowania pamięci (18 GB modelu rezydentnego w RAM plus kilka gigabajtów przeglądarki na jednokanałowym DDR5 to za dużo na 29 GiB fizycznej pamięci).

Wniosek praktyczny: lokalny model na słabszym sprzęcie iGPU jest realną opcją do zadań puszczonych w tle, gdzie czas nie gra roli, ale pod presją czasu — kiedy czekasz na wynik przy klawiaturze — jest zawodny w sposób, którego nie da się przewidzieć z góry (padnie GPU czy nie, otworzy się przeglądarka w złym momencie czy nie). Darmowy endpoint OpenRoutera/NVIDII omija ten problem strukturalnie: liczy na cudzej infrastrukturze, więc nie konkuruje z pulpitem o RAM ani GPU. Kosztem jest prywatność (ruch logowany) i brak twardej gwarancji dostępności na darmowym tierze — ale do zadań, gdzie liczy się przewidywalny czas odpowiedzi bardziej niż pełna kontrola nad danymi, to rozsądny kompromis.